14. asırda Çin ve Orta Asya’dan başlayarak, batıya doğru yayılan veba salgını, 1347’de Kırım’da Cenevizlilere ait bir şehri kuşatan Kıpçak ordusunun vebadan ölenlerin cesetlerini mancınıkla surların içine atmasıyla Avrupa’ya sirayet etti. Kısa sürede İstanbul da dâhil tüm Avrupa’ya yayılan salgın nüfusun üçte birini ölmesine sebep oldu.
Hastalık kemirgenlerin taşıdığı pireler yoluyla insanlara ve evcil hayvanlara bulaştı. Salgına yakalananlarda hastalığın seyri, öncelikle boyun ve kasıklarında görülen şişlikler ve onlara eşlik eden şiddetli ateş olmuştur. İlk iki gün içinde antibiyotik tedavisi alamayan hastaların %70-80’i yoğun ateş ve ciddi ağrılar içinde ölürdü. Vebaya yakalananlarda birkaç gün sonra deri altı kanamalarının başlamasıyla deri siyaha dönerdi. 14. yy.da dünyada yaşanmış olan bu salgına ‘Kara Ölüm’ denildi.
Salgında Avrupa’da birçok soylu da hayatını kaybetti.  Öyle ki Avrupa, Orta Doğu, Hindistan, Çin’de dâhil olmak üzere bu dönemde tarihi kaynaklara göre 75 milyon civarında insan öldü. Salgının neden kaynaklandığı henüz o dönemde bilinmiyorken, farklı dil, din ve ırka mensup toplumlar birbirlerini suçladı veya bunun ilâhi bir ceza olduğunu düşündüler.
1894’te Fransız bakteriyolog Alexsandre Yersin vebaya neden olan bakteriyi buldu. Bu hastalığın insana hangi koşullarda bulaştığını  tespit etti.
Dünya tarihinde ilk olmayan bu salgın son da olmadı. Zaman zaman bazı coğrafyalarda ortaya çıktı ve binlerce cana mâl oldu. Yakın dönemde gündemde olan domuz gribi ve kuş gribi vakalarına Libya’dan gelen bir haberle veba salgını da eklendi. Libya’da 18 kişinin bu hastalıktan öldüğü belirtildi.

Dünya Bülteni